Nunchi. Wat de stilte vertelt.

De kunst om te voelen wat onzichtbaar blijft.

Nunchi. Wat de stilte vertelt.

In systemisch werk gaat het vaak om wat niet wordt benoemd.

Om te voelen wat er in een groep beweegt ook als niemand het uitspreekt.

Wij vertrouwen meestal op ons hoofd.

Ons lichaam weten we minder te gebruiken.

Toch vertelt het ons voortdurend iets.

In onze taal kent dit geen naam.

In het Koreaans wel.

Nunchi.

Het is de kunst om de stilte te verstaan.

Te voelen wat er gebeurt tussen mensen juist wanneer niemand iets zegt.

Janneke Höweler geadopteerd uit Korea vertelde hoe ze dit als kind leerde.

Niet door woorden.

Maar in het dagelijks leven.

De blik van haar oma die zacht waarschuwde.

De stilte na een zin die verkeerd viel.

Het wachten tot de juiste persoon eerst sprak.

Zo werd nunchi in haar lichaam geweven.

Zacht.

Vanzelfsprekend.

Nunchi laat je de onderstroom voelen.

Je stapt een kamer binnen en in een fractie van een seconde tast je af.

Iets klopt niet.

Nog voor iemand iets zegt weet je het al.

Het is een eigenschap die je je eigen maakt.

Een vaardigheid die steeds verfijnder wordt.

Nunchi is geen trucje en geen strategie.

Het is een kompas dat je laat voelen hoe je je verhoudt tot de ander.

Wanneer je spreekt en wanneer je beter zwijgt.

Zo stroomt de relatie.

Zo blijft de verbinding levend.

Nunchi in systemisch werk

In systemisch werk leer je dit vermogen bewuster gebruiken.

Je lichaam leest de kamer al.

Soms stokt je adem even.

Je voelt spanning in je schouders.

Misschien trekt er warmte weg uit je buik of komt er kou voor in de plaats.

Dat zijn tekens dat er iets in het veld beweegt.

Met nunchi merk je dat meteen.

Je stapt een groep in en iemand trekt zich terug.

De woorden klinken licht maar de stilte voelt zwaar.

Op dat moment voel je of wachten beter is of dat juist nu het moment is om te vragen.

Die verfijnde timing houdt de verbinding open.

Systemisch werk gaat altijd over het geheel.

Nunchi helpt je dat geheel te voelen.

Het gaat niet enkel om de stemmen zelf maar om de draden die hen verbinden.

Niet om de volgorde van woorden maar om de ordening die onder alles ligt.

Zo wordt zichtbaar wat eerst verborgen bleef.

Stel je voor dat we kinderen van jongs af leren luisteren naar die stilte.

Dat ze voelen wat er in een klas of gezin beweegt zonder oordeel maar met helderheid.

Dit is geen zweverigheid.

Dit is praktisch goud.

Juist nu we vaker in groepen werken en de natuurlijke ordening niet altijd voelbaar is.

De uitnodiging blijft eenvoudig en groot tegelijk.

Ontwikkel je nunchi.

Kijk met zachte ogen.

Wees aanwezig met je lichaam.

Besef dat je deel bent van het geheel.

Alles wordt gevoeld.

Ook als niemand het zegt.